Ik ben 26 en heb sinds mijn 23ste een chronische aandoening. Het is het gevoel dat mijn leven een beetje stilstaat terwijl iedereen om me heen gewoon... verdergaat. Vriendinnen die trouwen, promoties maken, weekendtrips plannen zonder twee weken op voorhand te checken of ze het fysiek gaan aankunnen. Ik ben blij voor hen, echt. Maar soms kijk ik naar die levens en denk ik  dat had ik ook moeten zijn op 26.

En dan voel ik me schuldig dat ik dat denk. Want ik ben niet zielig. Ik red me. Maar het is eenzaam, dat gat tussen hoe mijn leven eruitziet en hoe het voelt van binnen.

Mijn vrienden doen hun best maar ze snappen het niet écht. Logisch ook. Ik was zelf ook zo voor ik dit had. Ik zoek gewoon mensen die dit gevoel herkennen.